Index of reviews:

Sonidos De Verdad
Manticornio Rock Progressivo (Mexico)

Progressive Area
Progarchives.com
Progwalhalla (The Netherlands)
Lords Of Metal E-Zine, Issue 63 (The Netherlands)
Gardenshed (Japan)
Prog-Nose (Belgium)
Kinesis Progressive Rock CD & DVD Store
Prog-résiste (review) - no.45, July 2006 (Belgium)
Prog-résiste (interview) - no.45, July 2006 (Belgium)
Break Out - 5/2006 (Germany)
Babyblaue-Seiten - Juni 2006 (Germany)
The Missing Piece (Sweden)
eclipsed - Nr. 83 Juni 2006 (Germany)

Proggies.ch - April 2006 (Switzerland)
iO Pages - nr. 65 - April 2006 (The Netherlands)
Progressive Rock & Progressive Metal - E-Zine - April 2006 (Brazil)
Babyblaue-Seiten - April 2006 (Germany)
AntithEtik Webzine - February 2006 (France)
Strutter'Zine - March 2006

 

 

 

Sonidos De Verdad

Zenit es una banda suiza de neo-progresivo, cuya mayoría de integrantes son italianos del norte o suizos del sur. Decimos esto, porque la banda presenta una belleza de composiciones que es bastante característica del movimiento progresivo italiano; claro que no es posible catalogarlos como parte de dicho movimiento. Su música es una electrizante mezcla de progresivo clásico con reconocibles elementos de fusión. Un elemento fundamental del interesante sonido de esta banda y particularmente de este, su segundo disco de estudio, es la interpretación del vocalista: es bastante impresionante como este tipo suena tan bien, que a veces uno piensa estar escuchando a Fish, a Xirus o al mismísimo Peter Gabriel. Realmente recomendable.

Back to top

Manticornio Rock Progressivo (Mexico)

Probablemente Suiza sea la fuerza más importante para arrojar rock neo progresivo después de la Gran Bretaña, pero no debido a la cantidad de grupos que se desenvuelven de ese lado, sino por la aceptación que fans de este subgénero demuestran.

Luego de una introducción experimentaloide de 1:28 y al inicio de 'Yin and yang', uno no podría predecir en qué consistirá el sonido general que ZENIT nos presenta con su álbum "Surrender". Es apenas cuando inician las vocales, con una característica similitud tímbrica con FISH cuando uno advierte que sí, que efectivamente se trata de un rock neo progresivo, amablemente romanticón. Sin embargo hay temas que llamaron especialmente mi atención, como lo es precisamente 'Yin and yang', cuyos leves vientos PINK FLOYD y la calidosa variación de ritmos que contempla en su extenso desarrollo manifiestan un rock progresivo de corte sinfónico, altamente expresivo y emotivo. 'Devil' siesta', con su inicio a chelo, voz y guitarra acústica, se transforma en una especie de balada progresiva mística, ciertamente agradable. 'New1c', con sus fabulosos 12'42" y naturales cambios progresivos, incorpora alientos (flauta, saxofón) que si bien no son de corte típico en el rock neo progresivo, aportan una estrella a su universo. 'I Ching', con sus leves ritmos jazz latinos y tendencias orientales mas alguna remembranza SPLIT ENZ, más que nada en los alcances vocales. 'Surrender', tema principal del álbum cuyas melodías ricas en su ejecución regalan uno de los mejores temas de este disco.

Sin dejar de lado la similitud de timbre en las vocales de FISH, es sencillo disfrutar de este álbum por su amabilidad y calidad melódica en general. Empero, no he de dejar de mencionar que pienso que es probable que, ante la imposibilidad de ver de nuevo juntos a ese monstruo original de rock neo progresivo que es MARILLION, tal vez grupos como ZENIT o CARPTREE, –aprovechando la buena calidad con la que hacen este género de música y la similitud vocal de sus cantantes con la voz de Derek William DICK–, yerguen sus esfuerzos para volcar la atención de la bandera de los fanrillions hacia sus propuestas que si bien no me resulta 100% original, sí les reconozco una calidad plausible.

Alfredo TAPIA CARRETO. Opinión personal.

Back to top

Progressive Area

Incroyable ! Durant des années un ami c’est gentiment moqué de moi parce que j’adorais (et adore toujours) Clepsydra. Il n’arrivait pas à comprendre que fan de Genesis, Van Der Graaf Generator, King Crimson et autres du même style je puisse aussi aimer le néo-prog de Clepsydra. Mais pourquoi parler de cela me direz-vous ? Et bien tout simplement (honte à moi !) parce que je viens juste de découvrir Zenit, le groupe du premier bassiste de Clepsydra ! Ce cher Andy Thommen sort son 2ième album avec Zenit ! alors, hop, je saute dessus…Alors c’est quoi Zenit ? Et bien ce qui est sûr, pas du Clepsydra ! C’est…c’est…heu, comment dire…pfff…du prog en ébullition, du prog touche-à-tout sans jamais se perdre, et ça c’est fort, très fort ! Attention, c’est pas non plus extraterrestre. On retrouve de sacrées références dont la première est Genesis (époque Peter Gabriel bien sûr) pour des phases musicales et de chant…certains super passages de guitares font aussi penser aux albums solo de Steve Hackett. Il y a ici et là quelques petites touches à la Pallas. On retrouve aussi et là c’est plus étonnant une influence prog italienne des années 70…style Museo Rosenbach, Pfm, Quella Vecchia Laconda, par exemple, dans l’utilisation des claviers et dans certains mouvements musicaux.
Il y aussi de superbes plan jazz-jazz-rock très inspirés. Les interventions de saxo sont excellentes (New1C). Le tout est parfois étrange mais si beau ! Ecoutez "I Ching" et vous aurez tout compris ! Un mélange rayonnant et détonnant, voilà la musique de Zenit. "The City" vaut aussi le détour. Petit titre de quatre minutes plein de fraîcheur avec un superbe travail piano-voix-guitare…c’est sobre, efficace et beau.
Bref, "Surrender" est un disque très personnel qui renferme beaucoup de folie "canalisée", et il faut plusieurs écoutes pour bien en saisir les détours (The Cathedral, par exemple). Le chant de Lorenzo Sonognigni est pour beaucoup dans cet aspect un peu fou de l’album…(parfois très théâtral)
Je n’ai qu’un conseil, fermez les yeux et laissez-vous emporter…et cerise sur le gâteau, écoutez "Devil’s Siesta" avec votre chère et tendre…ce n’est que quatre minutes mais c’est déjà ça !…

Note: 8,5/10 Chroniqueur: Evergrey

Back to top

Progarchives.com

Review by erik neuteboom (erik neuteboom)
[Special Collaborator Symphonic Prog Expert]

[4/5 Stars] This is a Swiss five piece band with additional musicians on flute, saxophone, cello and even a child-choir. The bass player was in Clepsydra

1. Promenade (Part I - Om) (1:28) : A short opener that sounds very atmospheric.
2. Yin And Yang (10:47) : Lots of varietation in this long composition, from dreamy with piano and warm vocals and a piece that sounds like a sound-collage (including ticking Swiss clocks) to swinging with expressive vocals, a slow rhythm with a buzzing bass and a sumptuous final part with biting wah-wah guitar and floods of Hammond organ. It all sounds very elaboborate and flowing and there is lot of tension and dynamics.
3. The City (4:25) : Again lots of varietation, from catchy piano work to a fluent rhythm with fiery guitar and the cynical sounding vocals, really an extra dimension on this CD!
4. Devil’ Siesta (3:59) : First a wailing cello sound, then a dreamy atmosphere with Peter Gabriel-like vocals and tasteful keyboards.
5. The Cathedral (4:18) : This song rocks: a catchy rhythm, a lush Hammond sound, fat synthesizer flights and a fine break and bombastic grand finale.
6. New1c (12:43) : It starts with a slow rhythm that contains dreamy saxophone, then an accelllaration with organ and fiery wah-wah guitar, followed by an intricate piece with violin-Mellotron and propulsive guitar riffs, very captivating! The final part delivers a dreamy climate with flute, saxophne and twanging guitars.
7. Promenade (Part II – On Stage) (4:30) : An instrumental song with a tight beat, base dupon tasteful interplay between guitar and keyboards.
8. I Ching (6:31) : First a Chinese inspired atmosphere with swinging bass and modern sounding keyboards, then an ominous climate with theatrical vocals, followed by bombastic guitar and keyboards, great interplay! Finally we can enjoy a lush bombastic grand finale with sparkling keyboards,propulsive guitar riffs and inspired vocals.
9. Promenade (Part III - Underground) (1:14) : A short instrumental with the sound of streaming water and fragile work on the slide- guitar.
10. Surrender (14:08) : The final composition is the longest and layered with strong musical ideas and varietion. I am delighted about the middle part that sounds like a tribute to the middle-part of Supper’s Ready by Genesis: a dynamic organ solo, in an exciting way blended with sensational synthesizer flights, sensitive guitar and warm vocals, very compelling!

Zenit their sound is between ‘classical symphonic progressive rock’ like Genesis and Art-rock with bands that blend rock with surprising musical ideas and several styles. Highly recommended!

 

Back to top

Progwalhalla (The Netherlands)

ZENIT – Surrender (****)
- Dit is een Zwitsers kwintet, aangevuld met gastmuzikanten op saxofoon, fluit, cello en zelfs een kinder-koor. Twee leden zijn uit de bekende Zwitserse neo-prog band Clepsydra en er zijn ook connecties met de huidige, bijzonder boeiende Zwitserse band Shakary (waarover op deze site binnenkort meer).
1. Promenade (Part I - Om) (1:28) : Dit korte openingsnummer klinkt bijzonder atmosferisch.
2. Yin And Yang (10:47) : Er gebeurt van alles in deze lange compositie, van rustig met piano en zang en een middenstuk dat klinkt als een geluidscollage (inclusief tikkende Zwitserse klokken) tot swingend met expressieve zang, een traag ritme met zoemende bas tot een bombastisch slot met bijtende wah-wah gitaar en golven orgel. Het is allemaal erg subtiel uitgewerkt, het gaat heerlijk vloeiend in elkaar over en er zit veel spanning en dynamiek in de muziek, Zenit heeft haar visitekaartje afgegeven!
3. The City (4:25) : Wederom veel afwisseling, van swingend met aanstekelijke piano tot een vlot ritme met felle gitaar, vooral de sterke, wat ironisch aandoende zang is een meerwaarde!
4. Devil’ Siesta (3:59) : Eeerst een klagerige cello, vervolgens een dromerige atmosfeer met zang in de stijl van Peter Gabriel naast smaakvolle toetsen klanken.
5. The Cathedral (4:18) : Dit nummer dendert flink voort: een aanstekelijk ritme, een volle Hammond sound, vette synthesizer loopjes, opzwepende gitaar riffs, pakkende zang en na een leuke break met percussie volgt een lekker bombastisch slot, een sterke climax van een sterk uitgewerkte compositie.
6. New1c (12:43) : De op 1 na langste track van deze CD begint met een traag ritme warin dromerige saxofoon klanken, vervolgens een tempoversnelling met orgel en felle wah-wah gitaar dat overgaat in een intrigerend stuk met viool-Mellotron en opzwepende gitaar riffs, erg boeiend! Het slot is wederom dromerig met fluit, saxofoon en tokkelende gitaren.
7. Promenade (Part II – On Stage) (4:30) : Een instrumentale song met een strakke beat, opgebouwd rondom smaakvol werk van gitaar en toetsen.
8. I Ching (6:31) : We horen eerst een Chinese atmosfeer met een swingende bas en aangename, modern klinkende toetsen, hierna verandert de sfeer in nogal onheilspellend met dramatische vocalen. Dan is bombast weer troef met sterk samenspel van gitaar en toetsen waarna we kunnen genieten van een vet bombastische ‘grand finale’ met sprankelende toetsen, opzwepende gitaar en wat theatrale zang.
9. Promenade (Part III - Underground) (1:14) : Dit korte instrumentale nummer bevat het geluid van stromend water en fragiel werk met de slide-gitaar.
10. Surrender (14:08) : De afsluiter is zowel het titelnummer als de langste compositie en zit vol met kanppe muzikale vondsten en vooral veel afwisseling. Aardig gevonden is het middenstuk waarin het orgelspel een ode lijkt aan het middenstuk van Supper’s Ready met de orgel solo, subtiel verweven met sensationele synthesizer riedels, gevoelige gitaar uithalen en warme zang, erg fraai en meeslepend! Het slot is een bijzondere combinatie van een kinderkoot met pakkende zang en felle wah-wah gitaar klanken, het zoveelste bewijs van Zenit hoeveel men compositorisch in huis heeft.
De sound van Zenit zit ergens tussen de klassieke progressieve rock zoals het oude Genesis en Art-rock, bands die rock combineren met allerlei subtiele muzikale vondsten en diverse stijlen vermengen. Dit is zonder meer een aanrader voor een brede groep van symfomane en progheads!

Back to top

Lords Of Metal E-Zine, Issue 63 (The Netherlands)

A common knowledge is that Switzerland isn't known for a lively bandscene. But there is talent and in the prog rock field I'm acquainted with Zenit. By the album 'Surrender', which has beautiful and tasteful artwork by the way, Zenit show their ability to handle lighter styled progrock like the later Genesis and Marillion in their early years. They released their first album in 2001 and it took them five years, which is remarkable.

Although singer Lorenzo Sonognini isn't an exceptional singer like a Peter Gabriel he does have charisma and knows how to vary. De moody keyboards and guitar solos serve the in general easy songs very well and so the moniker 'easy listening' seems appropriate for Zenit's 'Surrender'.
Artwork and cover design don't really matter when it comes to music but sometimes it really can support it, which is the case here. Productionwise it could have been a bit more powerful, when the tempo picks up, like in 'the Cathedral', the sound appears to be a bit thin. Still I recommend this album for a listen and on the bands' website a compilation is available for interested people. Handy.
Rating: 83/100

Zwitserland is niet bezaaid met veel bands. Algemeen bekend. Maar talent is er wel degelijk en in het prog rock veld maak ik nu kennis met Zenit. Middels het album 'Surrender', dat prachtig en smaakvolle geÔllustreerd is laat men horen dat ze wel raad weten met de wat gecontroleerdere lichte prog zoals Genesis of Marillion die in hun beginjaren maakte. In 2001 bracht de band hun eerste plaat uit onder de titel 'Pravritti' en dat het maar lieft vijf jaar duurde voor het volgende is opmerkelijk.

Hoewel zanger Lorenzo Sonognini geen uitzonderlijke zanger is als bijvoorbeeld een Peter Gabriel heeft hij wel degelijk charisma en kan toch goed variÎren. De stemmige keyboards en mooi gitaarsolo's dienen de overwegend rustige nummers prima en als je een predikaat 'luisterplaat' zou moeten uitdelen deze maand zou 'Surrender' een goede kans maken. Hoesontwerp en artwork heeft feitelijk niets met de uiteindelijke muziek te maken maar soms vult het een het ander aan en dat is hiet gewoon heel goed gelukt. Qua produktie had het wel wat krachtiger gekund, wanneer de band even wat versnelt bijvoorbeeld ('The Cathedral') blijft het geluid een beetje dun. Toch wil ik dit album wel voor een luisterbeurt aanraden, op de website staat een sample van een minuut of acht ter beschikking met een dwarsdoorsnede van het album. Handig.
Score: 83/100

Back to top

Gardenshed (Japan)

BS-5461 ZENIT / Surrender CD
5 年振りとなる 06 年新作 2nd。前作はイタリア語でも歌われていたが、今回はすべて英語で歌われている。クリプシドラに系図を持つバンドで、メロディア スでクリアーなシンフォ・サウンドに、少々フラワー・キングスを思わせるギターのメリハリが出ている。曲によってチェロ、フルート、サックスのゲスト・プ レイヤーも加わり、アコ・ギのリリカルさなど曲調が一辺倒にならないようにコントラストを浮かび上がらせて聴かせる。あまり空間を埋めずアンサンブルの絡 みやハーモニーで曲を照らし、センスがシャープに映るテクニカルな、そして少し角をひねった構想など、スイスのバンドらしい。3面開きデジパック。 SWITZERLAND

Back to top

Prog-Nose (Belgium)

Ten slotte Zenit, de nieuwe band van ex-Clepsydra-bassist Andy Thommen. Akkoord, deze Zwitsers zijn niet echt nieuw, maar het debuut “Pavritti” uit 2001 is hier nooit onder de aandacht gekomen. Met opvolger “Surrender” (SHK Records) moet dat wel lukken, want dit is mooi uitgebalanceerde, lekker in het oor liggende neoprog. Niet altijd vrij van de typische clichés, maar ook weer verrassend genoeg om te blijven boeien. De zanger doet afwisselend aan Derek Shulman (Gentle Giant) en Fish denken. (www.fragile.net)

Back to top

Kinesis Progressive Rock CD & DVD Store

Zenit is another Swiss band from the Ticino, formed by members of or musicians who have worked with Clepsydra, Changes and Shakary. That's pretty much every progressive band in the canton. Surrender (Digipak, 2006) is their 64-minute 2nd CD and it's an excellent prog rock album that relates to all aforementioned bands, though it's not as Marillion influenced as Clepsydra. In fact it reminds us quite a bit of Flame Dream, who are probably still the best symphonic prog band to come out of Switzerland. at least it sounds like what Flame Dream might produce in 2006 if they were active and wanted to make a progressive rock album. (Like many bands of their era Flame dream's final output was commercial.)

Back to top

Prog-résiste - no.45, July 2006 (Belgium)

ZENIT
Surrender
SHK rec – 64’02 – Suisse ‘06
Rock-progressif
DP5-DR6-PR6-FE7-MN6-JMR7-DT6 = Moyenne 61.4%

Voilà des Suisses qui ne feront pas démentir la réputation de lenteur dont aiment à les affubler certains amis français…
ZENIT n’avait plus fait parler de lui depuis 2001, sortie de leur premier album Pravitti. Pourtant seul le guitariste Luigi Biamino est nouveau dans le line-up. Les autres sont restés à leur poste, mais semblent avoir passé beaucoup plus de temps à procréer des bébés plutôt que de la musique.

Il est aussi utile de rappeler que Zenit possède dans ses rangs Andy Thommen, l’exbassiste de Clepsydra. Prenons l’objet en main et glissons la rondelle dans le lecteur. D’emblée, deux constatations. D’abord, c’est un réel plaisir de contempler et manipuler pareil digipack, voilà vraiment une raison objective d’acquérir la version originale offi cielle plutôt que de passer à Nero-production…Secondo, commencer un album avec une minute vingt-huit secondes de bruitages pluvio-climatiques est vraiment une habitude ch*** que je verrais très volontiers disparaître de l’univers prog.

L’album tourne autour de 3 longs epic dépassant les 10 minutes chacun, auxquels s’ajoutent 6 autres pièces plus courtes, curieusement moins denses également, voire largement dispensables pour certaines d’entre elles. Mais si on s’en tient aux 3 longues pièces (dont le total dépasse les 36 minutes), on pourra défi nir la musique de Zenit comme du néo-progressif largement protéiforme.
En effet, au moment où vous pensez avoir bien saisi leurs influences, ils en changent radicalement pour passer à tout autre chose. Sur la longueur, on remarque aussi l’importance du chanteur, particulièrement expressif et mixé bien en avant, avec un timbre qui vous évoquera sans aucun doute Fish. Ailleurs, flûte, saxophone et violoncelle viennent colorer la palette générale de sonorités. Au global, je parlerais d’un album écrit sous une structure ’70 mais avec un mix plus typé néo, une production presque trop lumineuse qui plaira aux moins anciens. Seul reproche fi nalement, un manque de constance dans la qualité et la profondeur des compositions,
ce qui donne une impression globale un peu trop légère si on la compare aux productions de Clepsydra ou de Shakary Bref, sympa et expressif, manquant seulement d’un peu de densité. Pierre Romainville
Published with kind permission.

Back to top

Prog-résiste - no.45, July 2006 (Belgium)

Zenit ...sous le soleil, exactement!

Entretien collégial avec le groupe. Propos recueillis par e-mail par : Jean-Marc Roussel

Cinq ans après un premier album passé plutôt inaperçu, la sortie du second opus «Surrender», bien plus abouti que l’oeuvre précitée, est pour nous l’occasion de faire plus ample connaissance avec les Suisses italophones de Zenit, d’autant que derrière ce groupe, nous trouvons en fi ligrane des noms plus connus, comme Clepsydra ou Shakary.

Prog-résiste - Pour commencer, pouvez-vous nous faire une petite présentation du groupe ?
Andy Thommen - En 1995, Clepsydra devait faire une tournée européenne en support d’Arena. A cause du départ de leur chanteur, Arena a dû abandonner, mais nous avons décidé de faire la tournée seuls.
A cette époque, Ivo et Gigio remplaçaient Pietro Duca (batterie) et Philipp Hubert (claviers) qui n’étaient pas disponibles.
Nous nous sommes tellement amusés qu’on s’est promis de faire quelque chose ensemble un jour.
En 1998, nous nous sommes donc retrouvés à 3 pour commencer, puis nous avons contacté Frank Di Sessa (1er guitariste du groupe, ndlr) et Lorenzo qui suivait alors des cours de chant avec Giovanni Galfetti (cfr. Shakary).
Prog-résiste - Quels ont été et quels sont encore vos influences musicales ?
Andy Thommen - Un jour un copain m’a fait écouter Money de Pink Floyd, et un nouveau monde s’est ouvert à moi. Ensuite je suis passé rapidement à Genesis, puis j’ai eu mes périodes Frank Zappa, King Crimson...
Ivo Bernasconi - L’infl uence la plus marquante a été celle des premiers groupes prog (ELP, Genesis, Yes, King Crimson, Pink Floyd...) qui m’ont poussé vers l’étude d’un instrument. Avec le temps, je me suis orienté vers d’autres formes expressives, vu qu’à la fi n des 70, le prog semblait mort (si on considère l’offre musicale). Pourtant j’étais convaincu de la valeur musicale et de la liberté de la «composition prog», en particulier parce qu’elle permet d’intégrer plusieurs influences musicales de valeur dans une évolution logique.
Prog-résiste - Particulièrement en tant que Suisses italophones, les groupes italiens comme PFM, Le Orme ou Banco, et la culture italienne en général vous ont-ils influencés ?
Andy Thommen - Très peu. Nous connaissons un peu PFM, très peu Banco et un album de Locanda Delle Fate, c’est tout.
Prog-résiste - Quel est votre processus de composition ? Qui apporte les idées ? Comment les travaillezvous ensuite ?
Ivo Bernasconi - Dans Pravritti et Surrender, on s’est basé surtout sur mes compositions. Au début, ce sont des traces de séquenceur, ensuite tout le groupe travaille sur les arrangements pour arriver au son final.
Nous laissons aussi de grands espaces de manoeuvre à la guitare, espaces que Luigi a extrêmement bien utilisés. Maintenant, je suis en train d’essayer une nouvelle méthode de travail, en utilisant un vieux morceau que je propose au groupe dans une version très succincte, et en le laissant grandir lentement avec un arrangement
collectif.
Prog-résiste - Comment défi nissez-vous votre musique ?
Ivo Bernasconi - Aujourd’hui il y a une prolifération d’étiquettes et de genres digne d’une base de données criminelle, mais qui n’apporte rien à la musique, quand elle n’est pas destructive.
Notre prog est très vaste mais c’est notre caractéristique distinctive. La musique est très vaste et le prog permet d’exprimer cette ampleur en intégrant différentes influences, d’une manière éclectique. La musique est faite d’harmonies, mais aussi d’équilibre de formes, même apparemment contradictoires.
Prog-résiste - Cinq années se sont écoulées entre vos deux albums. Comment expliquez-vous cela ?
Lorenzo Sonognini - Seulement par deux nombres: cinq musiciens et douze enfants !
Ivo Bernasconi - C’est juste ! Je pourrais présenter le groupe comme une solution aux problèmes d’andropause, avec comme conséquence une procréation excessive parmi les membres du groupe, avec toutes les conséquences sur le temps de production d’un album.
Plus sérieusement, le départ de Frank di Sessa et la recherche d’un remplaçant ont pris évidemment du temps. De plus comme non professionnels, nos occupations ne nous laissent pas beaucoup de temps à dédier à la musique.
Évidemment nous profi tons de l’informatique, comme Internet et l’usage de logiciels musicaux pour exploiter au mieux le peu de temps disponible. Nous sommes donc stimulés à synthétiser notre travail en nous concentrant sur l’essentiel.
Prog-résiste - Le nouvel album nous semble plus professionnel. Quels sont les éléments qui peuvent expliquer ce soin particulier ?
Ivo Bernasconi - Avec Pravritti, le but était simplement de produire et sortir un CD. En effet, il était difficile de prévoir la réaction du public, et encore plus la disponibilité des divers membres à continuer sur la route entamée. On a travaillé vite sur des nouveaux morceaux.
L’arrivée de Luigi à la guitare fut décisive dans l’envie de produire un second CD et de pouvoir le faire dans de bien meilleures conditions. Andy étudia le projet d’enregistrement, en appelant Etienne Bron pour le mixage.
Pour la couverture, nous avons utilisé les très belles peintures de Raffaello Ossola, et le graphisme défi nitif fut confi é à Sandor. Pour un résultat dont nous sommes particulièrement fiers.
Prog-résiste - Pravritti était chanté en partie en italien, en partie en anglais. Pour Surrender, vous avez choisi exclusivement l’anglais. Comment expliquez-vous ce choix ?
Ivo Bernasconi - Pour Pravritti, nous avions des textes originaux en italien et nous n’avons pas voulu les traduire.
Pour Surrender, nous avions décidé de donner priorité à l’anglais, même s’il n’a jamais été exclu d’avoir des textes en italien ou même dans d’autres langues.
Lorenzo Sonognini - Le choix mixte du premier album n’a pas été compris par tout le monde.
Le deuxième album est plus cohérent. A l’avenir, on n’exclut cependant pas d’utiliser à nouveau notre langue maternelle, et peut être nos autres langues nationales.
Prog-résiste - Andy, qu’as-tu pu apporter à Zenit de ton expérience avec Clepsydra ?
Andy Thommen - Très peu. Clepsydra, c’était un groupe qui travaillait beaucoup. On s’amusait très peu et on discutait beaucoup. Avec Zenit, on s’amuse tout le temps, on n’est jamais sérieux... et on travaille un peu moins !
Prog-résiste - Quel regard portez-vous sur la scène progressive actuelle ? Quels groupes contemporains appréciez-vous ?
Ivo Bernasconi - Je connais peu la scène actuelle, mais sûrement les premiers Spock’s Beard et, surtout, les Flower Kings me convainquent parce qu’ils tirent beaucoup de l’esprit et de la liberté formelle du premier prog, tout en étant capables d’introduire des éléments musicaux qui ont émergé après la naissance du prog même. Un autre groupe intéressant que j’ai entendu récemment est Carptree, mais je suis sûr qu’il y a d’autres illustres méconnus qu’ils font un excellent travail !
Prog-résiste - Quels sont vos projets dans les mois à venir ?
Andy Thommen - Nous avons quelques dates de concert, dont un en octobre au Montreux Prog Nights qui vient d’être confirmé.
Lorenzo Sonognini - Et puis il y a le troisième album naturellement!
Andy Thommen - Oui, et Il me semble qu’il n’y a pas de nouveaux enfants en vue, donc on devrait y mettre moins de 5 ans cette fois-ci!
Published with kind permission

Back to top

Break Out - 5/2006 (Germany)

ZENIT
"Surrender"
SHK Records/Pängg

Wow! Was für ein Teil! Das musikalische Zweitwerk der Schweizer Zenit hat es mächtig in sich. 1998 von Basser Andy Thommen, Keyboarder Ivo Bernasconi und Drummer Gigio Pedruzzi gegründet, verdienen sich die drei ihre ersten Meriten in Bands wie Clepsydra, Changes, Brainstorm, Zenith oder Pravritti. Im Jahr 2001 erschien das Debütalbum "Pravritti" mit Texten sowohl in englischer als auch in italienischer Sprache, es folgten einige begeisternde Auftritte bei einschlägigen Prog-Festivals, bevor man sich in den beiden vergangenen Jahren Ausschliesslich um die Produktion von "Surrender" kümmerte - und das hört man. Das Songmaterial ist ausgeklügelt, aber trotzdem eingängig und bietet meiner Meinung nach alles was Fans von Genesis, Marillion, Supertramp, Kansas oder Gentle Giant an ihren Lieblingscombos so lieben. Die Produktion ist knackig und sehr präzise und lässt damit alle Soundfacetten brillant erklingen. Dabei verstehen es Zenit neben den obligatorischen Longtracks wie "Yin And Yang, "New1c" und "Surrender" auch mit prägnanten Nummern wie "The Cathedral" und "Devil' Siesta" zu überzeugen. Für mich ist "Surrender" das beste Prog-Album einer Band aus dem deutschen Sprachraum seit Sieges Evens "The Art Of Navigating By The Stars" und Vanden Plas' "Christ O". Wirklich klasse!
Sven Lohnert

Published with kind permission of Break Out.

Back to top

Babyblaue Seiten - Juni 2006 (Germany)

Henning beschwört ein gutes Prog-Jahr 2006, nun, zumindest gibt es anscheinend sowas wie ein kleines NeoProg-Revival, wenn man die Vielzahl der Neuveröffentlichungen betrachtet, die gerade in diese Kerbe schlagen. Und so einiges davon ist richtig gut, so dass es zumindest schon mal ein gutes Jahr für die Fraktion der Hörer dieser Prog-Spielart sein dürfte...

Zenit aus der Schweiz liefern da auch ihren Beitrag ab. Nicht nur Henning erwähnt die Clepsydra-Connection von Bassist Thommen, nein auch der Vertrieb wirbt eifrig damit. "Gefährlich!", sage ich. Ich kenne zwar Clepsydra nicht so gut, aber zumindest verbinde ich damit schon den 'klassischen', eher etwas kitschigen, klischeebehafteten NeoProg. Damit sollten Zenit aber nicht so direkt in einen Topf geworfen werden.

Natürlich machen Zenit NeoProg, aber sicherlich nicht diesen klischeebeladenen Mix aus Keyboards und weichen Gitarren, der gemeinhin mit dieser Stilrichtung verbunden wird, trotzdem natürlich deutlich erkennbar. Aber da möchte ich doch viel lieber laut "Nemo!" rufen, auch wenn Zenit natürlich wieder nicht in deren Härtegrade einsteigen können, so lieben sie es doch mit anderen Stilen zu spielen. Zenit brechen den NeoProg-Sound immer wieder geschickt auf. Da werden kleine jazz-rockige Parts eingestreut, es gibt (vor allem in "Yin And Yang") ambientartige Soundscapes, die schon mal an Pink Floyd erinnern, oder es wird einfach mal straight abgerockt, so dass man in die Nähe des Melodic Rock tendiert. Sogar angejazzte Worldmusic-Ausflüge (in "New1c") werden organisch integriert. Wobei es hier auch ein bisschen nach Spät-Hippie-Musik klingt (Kennt hier jemand zufällig die KBC-Band?). Wie überhaupt dieses Stilgemenge und Herumgehüpfe zwischen musikalischen Ausrichtungen, teilweise auch innerhalb eines Songs, gar nicht aufgesetzt oder zerrissen daher kommt. Irgendwie hat man den Eindruck, das muss einfach so sein. Dem Gitarristen scheint darüberhinaus überhaupt niemand gesagt zu haben, dass es hier um ein NeoProg-Album geht und so bratzelt er gelegentlich schon mal ziemlich flott dazwischen. Ganz im Gegensatz zum Keyboarder, der sicherlich des öfteren Sounds auspackt (und dann mit diesen auch noch kräftig soliert), die dem keyboard-aversen Hörer die Haare zu Berge stehen lassen.

Insgesamt macht das einfach Spass und lässt ein kurzweiliges Hörvergnügen entstehen. Zumal die Songs dann auch noch so komplex sind, dass es immer wieder mal ein Detail zu entdecken gibt, welches im vorigen Durchlauf verborgen geblieben ist. Und dann hat die Produktion noch ordentlich "Eier", so dass die Musik richtig druckvoll 'rüberkommt.

Sänger Sonognini verdient sicherlich noch eine Sondererwähnung: Er lebt die Songs förmlich. Sein Gesangsstil ist meist sehr theatralisch, erzählend und läßt sowohl Gedanken an Musicals wie auch an die Tradition des italienischen Progs aufkommen. Besonders witzig ist sicherlich seine Einlage in "The City", wenn er klingt wie weiland Phil Collins als "Illegal Alien"...

Hochmelodisches, Rockendes, Unterhaltsames, Seltsames, Kurioses ist gut verteilt über das Album, welches zudem über einen gelungenen Spannungsbogen verfügt. Bis hin zum bombastischen Finale "Surrender", das den Hörer schliesslich schwelgerisch entläßt. Ein gelungener Beitrag zur Wiederbelebung eines eigentlich schon scheintoten Genres. Wer mit
der Richtung NeoProg was anfangen kann, sollte die Schweizer mal antesten...
Wertung: 11/15 - Gefühlte '12', auch wenn's blöd klingt...

Back to top

The Missing Piece (Sweden)

Second album from ex. Clepsydra bassist Andy Thommen's band. And a much, much better album than the first. The songs are much better, and this a real little gem for lovers of modern neo-prog in Clepsydra/Arena style. HIGHLY RECOMMENDED, Rating: 8

Back to top

eclipsed - Nr. 83 Juni 2006 (Germany)

Fünf Jahre nach seinem Debüt "Pravritti" meldet sich der Fünfer um Ex-Clepsydra-Bassist Andy Thommen zurück. Einflüsse von Marillion lassen sich ausmachen, vor allem in der Freude an grossartigen Melodien. Ansonsten arbeiten Zenit oft mit klassischen Stimmungen und erinnern bei entsprechenden Klavier/Gesangs-Arrangements (zu denen sich oft gezupfte Nylonseiten gesellen) an PFM ("The City"). Auch "Yin And Yang" beginnt so, geht dann jedoch in jazzige Passagen über, bevor sich Space-Psychedelia à la Ashra Tempel und surreal-sphärischer Rock der Marke Amon Düül in drammatische Höhen schrauben. Apropos fernöstliche Weisheit. Mit "I Ching" verbreiten Zenit mit poppendem Bass und deklamierendem Sprachgesang Freakshow-Atmosphäre. Doch dann lässt sie tausend Dschinns aus der Flasche und zündet ein Soundfeuerwerk, zu dem sich die Stimme von Sänger Sonognini überschlägtwie einst bei Genesis/Gabriel, wenn's richtig drammatisch wurde. Bester Song: der 14-minütige Titeltrsck, der inklusive hervorragender Soli alles bietet, was die Band drauf hat. Und das ist verdammt viel! (AS)
Published with kind permission of Sysyphus Verlags GmbH.

Back to top

Proggies.ch - April 2006 (Switzerland)

Nach fünf Jahren Pause erscheint nunmehr von der Schweizer Band Zenit 2006 mit "Surrender" ihr zweites Album.

Musikalisch wandelt die Band irgendwo zwischen Marillion,Gentle Giant,Spock`s Beard und Clepsydra. Die Ähnlichkeiten speziell zu Clepsydra lassen sich einmal damit erklären, daß Zenit-Bassist Andy Thommen auch schon bei Clepsydra gespielt hatte und die Stimme des Zenit-Sängers Lorenzo Sonognini an Aluisio Maggini von Clepsydra erinnert. Allerdings ist die Stimme hier nicht so dominant wie bei Clepsydra.
"Promenade I" ist ein ein eineinhalb Minuten dauernde Soundcollage mit einsetzendem Regen und Fußschritten...
Der zweite Track des Albums "Ying and Yang" gefällt zu Beginn mit schönem ruhigen Klavierspiel und geht dann über in einen fast Fish-ähnlichen Song vergleichbar etwa "Sunsets on Empire". Im Mittelteil des Songs hören wir dann sogar leichte Anleihen des Ambient-Rocks.
"The City" erinnert stark an Spock`s Beard, schnelles Klavierspiel, mehrstimmige Arrangements, abwechslungsreich und schnell vorgetragen.
Auch Geigen dürfen auf diesem abwechslungsreichen Album nicht fehlen. Bei "Devil`s Siesta beginnen wunderschön Geigeneinsätze, bis die Stimme Lorenzo Sonognini ruhig aber bestimmt einsetzt. Stilistisch geht das ganze Richtung Neoprog bis Retroprog. "The Cathedral" - ein ganz im Retroprog gehaltener Song, gefällt besonders durch diverse Frickeleinlagen. Toller verschachtelter Song!
Danach gehts in "New1c" wieder etwas ruhiger und balladesker zu. Gerade auch die ruhigen gitarrenorientierten Songs wie "New1c" mit verstärktem Saxophoneinsatz stellen einen hübschen Kontrast zu den Retroprog-Songs des Albums dar. Bester Song des Albums dürfte "Surrender" sein - hier werden vierzehn Minuten musikalischer Vielfalt dieses Albums vereint, von Retroporg bis Neoprog, sogar einige Jazzanleihen dürfen nicht fehlen.

Fazit: ein äußerst gutes und abwechslungsreiches Album, das aber keineswegs leicht verdaulich ist. Neoprogger und Freunde des Retroprogs dürfen zugreifen!

Von Armin Flohr, Wertung: 4 Sterne

Back to top

iO Pages - nr. 65 - April 2006 (The Netherlands)

Was collega Antonie nog redelijk enthousiast in zijn recensie van het debuutalbum Pravritti (zie iO 32), persoonlijk vond ik het een matige, te lichtvoetige plaat die maar net aan een voldoende scoorde. Nu we bijna vijf jaar verder zijn, blijkt dat Zenit niet alleen een nieuwe gitarist mocht begroeten (Luigi Biamino), maar tevens een flinke progressie heeft geboekt, want Surrender scoort op alle fronten hoger dan zijn voorganger. Wel stopt deze Zwitsers/Italiaanse groep nog altijd veel variatie in haar muziek, maar de noemer progressieve rock blijft steeds van toepassing. In vergelijking met Pravritti bevatten de composities veel meer symfo, en neigt men ook meer naar het werk van Clepsydra, de groep waarin bassist Andy Thommen vroeger de dikke snaren bespeelde. Daarnaast moest ik regelmatig denken aan het oude Marillion, The Watch en soms ook een beetje aan Genesis ten tijde van The Lamb Lies Down On Broadway. Zenit is niet zozeer een exacte kopie van deze bands, maar je hoort wel loopjes, ideeën, stembuigingen (zanger Lorenzo Sonognini zit ergens tussen Peter Gabriel, Fish en Clepsydra’s Aluisio Maggini in), theatrale trekjes, melodietjes en een speelsheid die voornoemde bands ook hebben. Men schuwt echter niet om lekker eigenzinnig bezig te zijn. Het psychedelische intermezzo in de verder zeer symfonische track Yin And Yang (10:47 minuten) is daar een goed voorbeeld van. Andere lange stukken zijn New1c (12:43 minuten, afwisselend met o.a. korte fragmenten sax en fluit) en de titelsong (14:08 minuten, ook al zeer gevarieerd met o.a. Genesis-achtig orgelwerk, zowel slepend symfonisch als jazzy gitaarspel en een tot meezingen dwingend slot). Kortere nummers als The City (ritmisch, beetje à la het oude Kayak), The Cathedral (sfeer van Market Square Heroes van Marillion) en Promenade Part II - On Stage (licht rockerige instrumental) zijn wat luchtiger, maar passen moeiteloos in het totaalbeeld. Dat laatste geldt eveneens voor Devil’ Siesta (een onvervalste symfoballad) en het dreigende, enigszins Oosters getinte I Ching. Je moet deze CD een flink aantal keren draaien om hem op de juiste waarde te kunnen inschatten en alle muzikale geheimen te ontsluieren, maar daar krijg je dan wel iets voor terug: een echt muzikaal groeibriljantje dat bovendien voorzien is van zeer fraai artwork!
Rob Hanemaayer

Back to top

Progressive Rock & Progressive Metal - E-Zine - April 2006 (Brazil)

Best Band and record of the month.

It is difficult to place Zenit into one single genre, their music oscillates in the fields of the Symphonic Progressive Rock although very progressive and melodic, also using touchs of the Neo-Progressive style, especially with the work on the guitar sounds, which is the real jewel in all songs, however, even mostly hard in some moments. Intricate keyboards arrangements are divided between delicious drums rhythm sounds and nice bass lines, one thing is very dominated on the songs and, there is real power and conviction on vocals, in fact you will find only pure emotions, crowned by the immense voice of Lorenzo Sonognini. Zenit delivers a kind of adventurous music that, will especially appeal to those who only appreciate harmonious, energetic and atmospheric instrumental. If you want some references, their music is heavily influenced by such bands as: "Strawbs", "Genesis",  "Marillion", "Clepsydra", "Shakary" and "PFM" with touchs of "Pallas", "The Watch",  "IQ", "Saga", "Jadis" and  "Plackband". The quality of the CD itself is exceptionally fantastic, which keeps the tension up over the whole 64 minutes, most of the songs on the album are extensive and extremely delightful to the ears, but my favorites are: "Yin And Yang", "The City", "Devil’ Siesta", "New1c" and "Surrender". Brilliant and indispensable work, highly recommendable...

Back to top

Babyblaue-Seiten - April 2006 (Germany)

Von Henning Mangold
Es mehren sich Anzeichen dafür, dass 2006 ein gutes Prog-Jahr werden könnte. Wir haben gerade erst April und bereits große Meisterwerke von Strangefish und Nemo zu hören bekommen. Ich will mich ja nicht zu weit aus dem Fenster hängen, aber wenn das so weitergeht, dann könnte das Jahr noch so ergiebig werden wie das selige 1973, in dem das entstand, was heute als unvermeidliches Bildungsgut des Prog gilt. Na ja, zu viel Optimismus kann zu Enttäuschungen führen (ist aber verlockend ;-)).

Jedenfalls hat sich die Schweizer Band Zenit nach fünf veröffentlichungslosen Jahren für ihr zweites Album auch das Jahr 2006 ausgesucht – mag wohl doch sein, dass die Sterne gerade gut dafür stehen; jedenfalls reiht sich auch dieses Output in die Reihe bisheriger Jahres-Meisterwerke ein und hat mit Strangefish gemeinsam, dass auch hier ein ansonsten selten beackertes Randfeld des Neoprog aufgesucht wird:

Zenit bewegen sich in der Schnittmenge von Marillion, Gentle Giant, Spock’s Beard, Clepsydra und jazzorientiertem Prog – so seltsam das auch klingen mag, aber dieser ungewöhnlichen Mixtur entnehmen sie ihr künstlerisches Potential – und finden einen spannenden Weg dorthin. Die stilistische Nähe zu Clepsydra erklärt sich leicht, denn Zenit-Bassist Andy Thommen hat auch schon bei Clepsydra gespielt. Von diesem Bandstil ist ferner geblieben, dass Zenit-Sänger Lorenzo Sonognini an Aluisio Maggini von Clepsydra erinnert, das heißt, er gibt sich etwas Fish/Madhatter-orientiert, aber nicht so stark wie im Klonprog, es ist eher der Unterton, der immer eine ungeheuerliche Sensation anzukündigen scheint. Allerdings ist der Gesang bei Zenit insgesamt nicht ganz so übertrieben dominierend wie bei Clepsydra, was ich erfreulich finde.

Und manchmal erinnert Sonogninis Stimme an Derek Shulman. Wenn dazu dann auch noch mehrstimmige Arrangements sowie raffinierte Klang-Kapriolen kommen (von vokalen Achterbahnen wie in „The city“ ganz zu schweigen) und Textzeilen wie „Now everything is quiet, now everything is cold“ (Tja, das ist die Frage: isn’t it quiet and cold?), dann ist der Gentle Giant-Einfluss gar nicht mehr zu überhören; man muss ihn sich nur so vorstellen, als sei dieser Stil vorher durch die Mühlen des neueren Retroprog gelaufen (und das ist leicht nachzuvollziehen, zumal der extra für dieses Album engagierte Gitarrist Luigi Biamino als frisch geouteter Spock’s-Beard-Fan brilliert).

Und damit diese Mischung wirklich völlig abgerundet aufgeht, kann es ja nur logisch sein, dass noch etwas Jazz hinzukommen muss. Wenn ich mir dies so anhöre (was besonders gut im Longtrack „Surrender“ rüberkommt), dann wundere ich mich, wieso der heutige Prog, sofern er auf dem Klassischen beruht, nicht viel öfter Ausflüge in diesen Bereich unternimmt. Kann ja an Berührungsängsten liegen: selbst King Crimsons jazzigstes Album „Lizard“ ist bis heute umstritten.

Aber von solchen Kulturschock-Gefahren sind Zenit weit entfernt: sie setzen ihre Stilmittel vor allem für die Lockerung der Strukturen ein; ab und zu kann es in diesem Sinne sogar mal leicht Ambient-orientiert werden (wie in „Yin and Yang“, wenn nach der Einleitung erstmal im Bassbereich genussvoll gegrummelt wird), aber der eigentliche Song mit seiner jeweiligen Grundidee bleibt immer im Mittelpunkt des Geschehens – dies ist definitiv kein Frickel-Album. Songs wie „The city“ und „The Cathedral“ könnten sogar Singles werden (wenn Proggies Singles herausbrächten).

Also nur Mut, liebe Leser: wer über die jüngsten Weiterentwicklungen des Prog informiert sein will, sollte mal reinhören!
Wertung: 11/15

Back to top

AntithEtik Webzine - February 2006 (France)

Il se sera fait attendre ce nouvel album de Zenit ! Cinq longues années séparent "Surrender" de son prédécesseur "Pravritti". Rappelons pour info que ce groupe suisse a été fondé en 1998 par le bassiste Andy Thommen après son départ de Clepsydra (l'une des meilleures formations de rock progressif helvète dont on est sans nouvelle d'ailleurs). Alors "Surrender" marque plusieurs changements. Tout d'abord, on constate l'arrivée d'un nouveau guitariste en la personne de Luigi Biamino en lieu et place de Frank Di Sessa au sein de la formation. Ensuite côté production, celle-ci, avouons-le, est bien supérieure à celle de "Pravritti". Zenit a en effet fait appel à Etienne Bron, responsable du mixage des trois premiers opus de Clepsydra, et le résultat est bel et bien à la hauteur des espérances. Ce qui, bien évidemment, rend justice au talent de ces musiciens. "Surrender" est constitué de trois gros "morceaux"; "Yin And Yang", "New1c" et "Surrender", chacun de ces titres dépassant allégrement les dix minutes, et de pièces, plus concises, carrément guillerettes ! Les trois compositions épiques sont à peu près issues du même moule et d'un niveau égal, chacune comportant une longue séquence instrumentale; Andy Thommen fait résonner sa basse fretless sur "Yin And Yang" tandis que Gigio Pedruzzi nous rappelle que jouer de la batterie est tout un art sur les autres. Ce musicien m'assoie tant son jeu est riche et intelligent. Chapeau Mr Gigio Pedruzzi ! Toujours sur ces trois même titres, l'influence de Genesis (époque Gabriel) transparaît presque de façon flagrante. Certains passages n'auraient pas fait tâche sur "The Lamb Lies Down On Broadway". Le chant théâtral de Lorenzo Sonognini y est également pour beaucoup, ses intonations peuvent rappeler le Gab, idem pour les parties de claviers (Ivo Bernasconi) qui rendent grâce à nos souvenirs nostalgiques. Cela dit, Zenit ne plagie pas, ces influences sont parfaitement digérées et restituées avec modernisme. Viennent ensuite, les compos plus courtes, toujours dynamiques et entraînantes comme "The City" (excellent !), "The Cathedral" et les "chinoiseries" de "I Ching". A son rock progressif, Zenit ajoute des sonorités de saxophone, de flûte et de violoncelle. L'ensemble est très coloré. Globalement, "Surrender" joue la carte de la diversité sans s'ancrer dans un style en particulier, que ce soit le prog et la pop (sophistiquée), le groupe offre le visage d'une formation qui prend réellement du plaisir à jouer et qui fait clairement passer le message. Il va sans dire que ce nouvel album marque une nouvelle étape dans la carrière de Zenit. Une excellente surprise !!! (8/10)
Denis

Back to top

Strutter'zine - March 2006

The Swiss band ZENIT was found in 1998 by ex-CLEPSYDRA bass player Andy Thommen. They released their debut in 2001, with the new album ‘Surrender’ being the 2006 follow-up. The CD has been released on Progfactory Records, which was founded by ex-CLEPSYDRA and current SHAKARY guitarist Lele Hofmann. SHAKARY is also a Swiss band playing the same high quality Neo-Progressive Rock as ZENIT and besides both are on the same label. So musically we get to hear pure quality music, which is not far away from IQ, PENDRAGON and PALLAS, so lengthy songs with melodic vocals, precise guitarwork and long keyboard passages, must-have for any Neo-Progfan. The 2nd CD of ZENIT was mixed by ETIENNE BRON, who also took care of the sound of the first 3 CLEPSYDRA albums. I think the insiders now exactly know what the ZENIT CD sounds like. The songs are long and of a very high level, both the musicianship and sound quality, so therefore a must for the Neo-Prog fans.
(Points: 8.3 out of 10)

Back to top